Thyroxavet 800mcg Hond Comp 250

Speciale waarschuwingen: De diagnose hypothyreoïdie dient met passende testen te worden bevestigd. Speciale voorzorgsmaatregelen voor veilig gebruik bij de doeldiersoort(en): Een plotselinge toename van de behoefte aan zuurstoftoevoer naar perifere weefsels, plus de chronotrope effecten van levothyroxinenatrium, kunnen een slecht functionerend hart overmatig belasten, wat decompensatie en verschijnselen van congestief hartfalen kan veroorzaken. Dieren met hypothyreoïdie en gelijktijdig hypoadrenocorticisme hebben een verminderd vermogen om levothyroxinenatrium te metaboliseren en daardoor een verhoogd risico op thyrotoxicose. Om een hypoadrenocorticale crisis te voorkomen, moeten deze dieren eerst met glucocorticoïden en mineralocorticoïden worden gestabiliseerd voordat de behandeling met levothyroxinenatrium wordt gestart. Hierna dienen schildkliertests te worden herhaald, waarna geleidelijke invoering van levothyroxine wordt aanbevolen (te beginnen met 25% van de normale dosis en vervolgens elke 2 weken een stapsgewijze verhoging van 25% tot optimale stabilisatie is bereikt). Geleidelijke invoering van de therapie wordt ook aanbevolen bij dieren met andere gelijktijdige ziekten; met name bij dieren met hartziekte, diabetes mellitus en nier- of leverfunctiestoornissen. Vanwege beperkingen in grootte en deelbaarheid van de tabletten is het misschien niet mogelijk om dieren die minder dan 10 kg wegen optimaal te doseren. De tabletten zijn gearomatiseerd. Om accidentele ingestie te voorkomen dienen tabletten buiten bereik van de dieren worden bewaard. Speciale voorzorgsmaatregelen te nemen door de persoon die het diergeneesmiddel aan de dieren toedient: Dit diergeneesmiddel bevat een hoge concentratie L-thyroxinenatrium en kan schadelijk zijn bij inname, met name voor kinderen. Het werkzame bestanddeel levothyroxine kan overgevoeligheidsreacties (allergische reacties) veroorzaken. Orale inname inclusief hand/mond-contact met het diergeneesmiddel, dient te worden vermeden. Als contact plaatsvindt handen wassen en in geval van overgevoeligheidsreacties een arts raadplegen. Zwangere vrouwen dienen dit diergeneesmiddel met voorzichtigheid te hanteren. Handen wassen na het hanteren van de tabletten. In het geval van accidentele ingestie dient onmiddellijk een arts te worden geraadpleegd en de bijsluiter of het etiket te worden getoond. Eventuele ongebruikte tabletdelen dienen weer in de open blisterverpakking en de doos te worden gedaan, en dienen zorgvuldig uit de buurt te worden gehouden van kinderen, buiten het zicht en bereik van kinderen te worden bewaard en altijd bij de volgende toediening te worden gebruikt. Dracht en lactatie: De veiligheid van het diergeneesmiddel is niet bewezen tijdens dracht en lactatie. Uitsluitend gebruiken overeenkomstig de baten/risicobeoordeling door de behandelend dierenarts. Levothyroxine is echter een endogene stof en schildklierhormonen zijn essentieel voor de zich ontwikkelende foetus, met name tijdens de eerste periode van de dracht. Hypothyreoïdie tijdens de dracht kan leiden tot ernstige complicaties zoals overlijden van de foetus en een slechte perinatale uitkomst. De onderhoudsdosis van levothyroxinenatrium moet tijdens de dracht mogelijk worden aangepast. Drachtige teven moeten daarom vanaf de bevruchting tot enkele weken na het werpen regelmatig worden gecontroleerd.

Behandeling van primaire en secundaire hypothyreoïdie, bij honden.

Per tablet:

Werkzaam bestanddeel:

Levothyroxinenatrium 800 microgram

(overeenkomend met levothyroxine 776 microgram)

Witte tot gebroken witte, , bolronde tablet met bruine spikkels en aan één zijde een kruisvormige

breuklijn. De tabletten hebben een diameter van ca. 11 mm.

De tabletten kunnen worden gedeeld in 2 of 4 gelijke delen.

Interactie met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie:

Diverse geneesmiddelen kunnen de plasma- of weefselbinding van schildklierhormonen verstoren of het metabolisme van schildklierhormonen veranderen (bijv. barbituraten, maagzuurremmers, anabole steroïden, diazepam, furosemide, mitotaan, fenylbutazon, fenytoïne, propranolol, hoge doses salicylaten en sulfonamiden). Bij de behandeling van dieren die gelijktijdig andere medicatie krijgen, moet rekening worden gehouden met de eigenschappen van deze geneesmiddelen.

Oestrogenen kunnen leiden tot een hogere behoefte aan schildklierhormonen.

Ketamine kan tachycardie en hypertensie veroorzaken wanneer het wordt gebruikt bij patiënten die schildklierhormonen krijgen.

Het effect van catecholaminen en sympathomimetica wordt versterkt door levothyroxine.

Een verhoging van de dosering van digitalis kan noodzakelijk zijn bij een patiënt die eerder gecompenseerd congestief hartfalen had en die schildklierhormoonsuppletie gaat krijgen.

Bij behandeling van hypothyreoïdie bij patiënten met gelijktijdige diabetes, wordt nauwlettende controle van diabetesregulatie aanbevolen.

De meeste patiënten die chronische hoog gedoseerde dagelijkse glucocorticoïd-therapie krijgen zullen zeer lage of niet-detecteerbare T4-concentraties in het serum hebben, evenals subnormale T3-waarden.

1. Bijwerkingen

Hond:

Onbepaalde frequentie (kan niet worden geschat op basis van de beschikbare gegevens):

gewichtsverlies*, hyperactiviteit*, tachycardie*,

polydipsie*, polyurie*, polyfagie*, braken* en

diarree*

huidproblemen**, pruritus**

*Bijwerkingen die in verband worden gebracht met behandeling met levothyroxinenatrium zijn voornamelijk die van hyperthyreoïdie door therapeutische overdosering.

**Aanvankelijk kan een verergering van huidsymptomen optreden met toegenomen pruritus door het afstoten van de oude epitheelcellen.

Niet gebruiken bij honden die lijden aan ongecorrigeerde bijnierinsufficiëntie.

Niet gebruiken bij bekende overgevoeligheid voor levothyroxinenatrium of één van de hulpstoffen.

Dracht en lactatie: De veiligheid van het diergeneesmiddel is niet bewezen tijdens dracht en lactatie. Uitsluitend gebruiken overeenkomstig de baten/risicobeoordeling door de behandelend dierenarts. Levothyroxine is echter een endogene stof en schildklierhormonen zijn essentieel voor de zich ontwikkelende foetus, met name tijdens de eerste periode van de dracht. Hypothyreoïdie tijdens de dracht kan leiden tot ernstige complicaties zoals overlijden van de foetus en een slechte perinatale uitkomst. De onderhoudsdosis van levothyroxinenatrium moet tijdens de dracht mogelijk worden aangepast. Drachtige teven moeten daarom vanaf de bevruchting tot enkele weken na het werpen regelmatig worden gecontroleerd.

Oraal gebruik. De aanbevolen startdosis voor honden is 20 microgram levothyroxinenatrium per kg lichaamsgewicht per dag, gegeven als een enkele dagelijkse dosis of in twee gelijk verdeelde doses van 10 microgram levothyroxinenatrium per kg lichaamsgewicht. Vanwege variabiliteit in absorptie en metabolisme kunnen doseringswijzigingen nodig zijn voordat een volledige klinische respons wordt waargenomen. De initiële dosering en toedieningsfrequentie zijn slechts een startpunt. De therapie moet sterk geïndividualiseerd zijn en afgestemd op de behoeften van het individuele dier, met name voor kleine honden. (Zie ook rubriek Speciale voorzorgsmaatregelen voor veilig gebruik bij de doeldiersoort(en) voor dieren van <10 kg). De dosis dient te worden aangepast op basis van de klinische respons en de plasmaconcentratie thyroxine. Bij de hond kan de absorptie van levothyroxinenatrium worden beïnvloed door de aanwezigheid van voedsel. De timing van de behandeling ten opzichte van het voeren dient daarom van dag tot dag consistent te worden gehouden. Om de therapie adequaat te controleren, kunnen dalwaarden (net vóór behandeling) en piekwaarden (ongeveer 4 uur na dosistoediening) van T4 in plasma worden gemeten. Bij dieren die een gepaste dosis krijgen, moet de piekconcentratie van T4 in plasma in het hoog-normale bereik liggen (ongeveer 30 tot 47 nmol/l) en moeten dalwaarden hoger zijn dan ongeveer 19 nmol/l. Als T4-concentraties buiten dit bereik liggen, kan de dosis levothyroxinenatrium in passende stappen worden aangepast totdat de patiënt klinisch euthyreoïde is en T4 in serum binnen het referentiebereik ligt. T4-concentraties in plasma kunnen twee weken na verandering van dosering opnieuw worden getest, maar klinische verbetering is een even belangrijke factor bij het bepalen van de individuele dosering en dit zal 4 tot 8 weken duren. Wanneer de optimale vervangingsdosis is bereikt, kan elke 6-12 maanden klinische en biochemische controle worden uitgevoerd.